Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

“Θα ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο”



Σε αντίθεση με τα όσα γράφονται γι’ αυτόν ο Dwight Howard δήλωσε πως σκοπός του είναι να μείνει στο Orlando για να κερδίσει το πρωτάθλημα με τους Magic.

Στο τέλος τη επόμενης σεζόν ο 25χρονος σέντερ έχει το δικαίωμα να αφήσει στην άκρη τον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του και να μείνει ελεύθερος. Παρότι τα δημοσιεύματα του Τύπου τον θέλουν να μετακομίζει στους Lakers όπως είχε κάνει ο Shaquille O’Neal το καλοκαίρι του 1996, ο ίδιος προς το παρόν φρόντισε να βάλει τέλος στις φήμες.

"Δεν θα ακολουθήσω τα βήματα του Shaq ή οποιουδήποτε άλλου. Θα ξεκινήσω τον δικό μου δρόμο. Θέλω οι άλλοι να τον ακολουθήσουν και όχι εγώ να ακολουθήσω τον δρόμο κάποιου άλλου. Θέλω αυτό να γίνει εδώ στο Orlando, αλλά δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου. Δεν χρειάζομαι μόνο τους κατάλληλους συμπαίκτες, αλλά και την στήριξη της πόλης. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να πάρουμε το πρωτάθλημα", τόνισε ο Howard.

Βέβαια δεν παρέλειψε να ξεκαθαρίσει πως ουδέποτε ενημέρωσε τους ανθρώπους της ομάδας του πως σκοπεύει να φύγει, αφού όπως είπε δεν έχει σκεφτεί καν κάτι τέτοιο: "Είμαι μέλος των Orlando Magic και σκοπεύω να παραμείνω. Δεν είπα ποτέ ότι θέλω να φύγω. Ούτε καν το σκέφτηκα".

NBA Finals @twitter!



Η ελληνική κοινότητα του Twitter που συνηθίζει να σχολιάζει... ξημερώματα τα παιχνίδια του ΝΒΑ παίρνει το λόγο με tweets, σχόλια και... κόμιξ για το ζευγάρι των Mavericks με τους Heat.
Του @stefanos_rose

Ο @postnoise φιλοτέχνησε το κόμιξ που βλέπετε, "γράφοντας" έτσι τις τέσσερις χιλιάδες λέξεις που του αναλογούν.

@Dark_Tyler

Τουλάχιστον θα το πάρει ο Ντιρκ, κάτι είναι κι αυτό

Ίσως είναι επειδή αγαπώ το σινεμά ή ίσως απλά επειδή λατρεύω τον αμερικάνικο αθλητισμό (άρα έχω μάθει να τον αφομοιώνω όπως εκείνοι), αλλά για μένα η ιστορία είναι όλα τα λεφτά, το ‘narrative’ μιας σεζόν δηλαδή. Στο φετινό πρωτάθλημα είδα τις δυο αγαπημένες μου ομάδες να αποκλείονται με συνοπτικές διαδικασίες από τους Heat (Celtics και Bulls, αμφότεροι με 4-1) και δύο νέες συμπάθειες (τους φοβερά μαχητικούς Grizzlies του ηρωικού και δαιμονισμένου χοντροΖακ Ράντολφ και τους, εχμ, supersonic OKC Thunder) να σταματούν με δυσκολία κάνοντας χώρο στους Dallas Mavericks για τον 2ο τελικό τους.
 

Τους Mavs δεν τους είχα σε τίποτα, αλλά κάτι το καμάρι μας ο Peja, κάτι ο εξωπραγματικός Dirk Nowitzki, με έχουν κερδίσει. Στο μπασκετικά σινεφιλικό μυαλό μου, η αφήγηση της σεζόν κορυφώνεται σε μια μεγάλη μάχη: Οι ταπεινοί, γερασμένοι, χαμηλών τόνων Ήρωες που αδίκως δεν έχουν λάβει τη δόξα που τους αξίζει (η παρέα του τρισμέγιστου Dirk) αντιμετωπίζουν την υπερομάδα των Κακών, εκείνη που σχηματίστηκε ακριβώς για να μην έχει αντίπαλο (χάρη στην τριπλέτα Wade-LeBron-Bosh), σε μια ρεβάνς του προ λίγων ετών τελικού - που για να ενισχύσει και το δράμα μας, είχε τότε πάει προς Miami. Ο υπερ πάντων αγών των τίμιων underdogs ενάντια στην πανίσχυρη πολεμική μηχανή, λοιπόν.

Δεν μπορώ να ξέρω αν για τους Mavericks ήρθε πια το πλήρωμα του χρόνου ή αν οι Heat έφτιαξαν όντως την ομάδα-cheat. Δεν μπορώ να προβλέψω αν η ιστορία της (φοβερής) φετινής σεζόν του ΝΒΑ είναι “Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται” ή “Η Επιστροφή των Τζεντάι”. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως το να κλείσει την καριέρα του ο Dirk Nowitzki χωρίς δαχτυλίδι είναι απλά, κινηματογραφικά μιλώντας, κακό γράψιμο ρε φίλε.

@Rebelli0n

"Maverics-Heat ή αλλιώς το ένα πρωτάθλημα που λείπει από τους Nowitzki-LeBron για να αποδείξουν πως είναι οι καλύτεροι".

Ένας τελικός που ούτε περίμενα ( καταπληκτική εμφάνιση στα playoffs από Mavericks και Nowitzki ), ούτε ήθελα ( αντιπαθώ όσο καμία άλλη ομάδα το Miami). Βέβαια είμαι σίγουρος ότι θα δούμε καλά ματσάκια αφού και οι δύο ομάδες έπαιξαν εξαιρετικό μπάσκετ μέχρι τώρα και αναμφισβήτητα το θέλουν πολύ. Προσωπικά θέλω να το πάρουν οι Mavericks και ας απέκλεισαν την αγαπημένη μου ομάδα, γιατί πραγματικά μου είναι τρομερά δύσκολο να βλέπω τον Nowitzki και να μην σκέφτομαι πόσο αξίζει ένα δαχτυλίδι. Ο καλύτερος μη-αμερικανός παίκτης του NBA το δικαιούται όσο κανείς άλλος και ίσως αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία.

Το Miami Heat από την άλλη, μετά τα "τσίρκα" που έκανε το καλοκαίρι στην παρουσίαση των "big three" είναι αδύνατον να το συμπαθήσει άνθρωπος όσο και αν δεχόμαστε σαν υπερπαίκτη τον Lebron. Φαβορί είναι οι Heat, για τον LeBron το πρωτάθλημα είναι ο μόνος τίτλος που του λείπει για να αρχίσουν και επίσημα οι συγκρίσεις με τον Jordan. Αν και ποτέ δεν θα είναι ο παίκτης αυτός που πήρε μία ομάδα από το πουθενά και τους οδήγησε στην κορυφή, την έχασε αυτή την ευκαιρία. Το Dallas δεν θα πέσει όμως τόσο εύκολα, ο Dirk κάτι τους χρωστάει, από το 2006.

Bέβαια, ο ιδανικός τελικός για φέτος θα ήταν Lakers - Bulls. Φόρος τιμής στον μεγάλο Phil Jackson και στις 2 ομάδες που μεγαλούργησε. Κρίμα.

@VKoup

"Ο Ντίρκ Νοβίτσκι και η Κάμαρα με τα Μυστικά"

"Βλέποντας τον Νοβίτσκι στα έως τώρα παιχνίδια της post-season μόνο με τον μικρό μάγο Harry Potter μπορείς να τον συγκρίνεις. Όλοι συμφωνούν ότι είναι ο MVP των φετινών  playoff και η απορία όλων είναι αν αυτό φτάνει για να κερδίσει και τους “Big Three” του Miami. Από την άλλη έχουμε τον LeBron James o οποίος παίζει συγκλονιστική άμυνα, ειδικά απέναντι στο Σικάγο.

Μάλιστα, φέτος έχει την βοήθεια των Wade και Bosh περισσότερο από ποτέ επιθετικά. Φυσικά και συνεχίζει να παίρνει τις σημαντικές επιθέσεις του Miami αλλά οι βοήθειες ακόμη κι από τον πάγκο είναι περισσότερες από αυτές που μπορούμε να βρούμε στο Dallas. Επίσης μην ξεχνάμε ότι το πλεονέκτημα έδρας το έχουν οι Heat- ψιλά γράμματα… Το Dallas έχει κυριαρχήσει τις τελευταίες αναμετρήσεις μεταξύ των δυο, ανεξαρτήτως έδρας.

Οι φετινοί τελικοί, είναι μια σειρά αγώνων εντελώς διαφορετική από το 2006, δεν είναι μόνο τα πέντε χρόνια που έχουν περάσει αλλά και τα ρόστερ έχουν αλλάξει άρδην. Ας ελπίσουμε να δούμε μια σειρά αγώνων που ο καλύτερος θα κερδίσει και ο Ντιρκ με τα μαγικά του θα φορέσει το δαχτυλίδι που τόσο του λείπει"

@M1kOu

Οι Φετινοί Τελικοί Του ΝΒΑ Είναι: Βετεράνοι Vs Νέοπες

Όπου “Βετεράνοι” βάλε Dallas Mavericks με τους γεμάτους χρόνια και πείρα Dirk Nowitzki, Jason Kidd, Jason Terry και τον “δικό” μας Πέτζα. Όλοι τους πάνω από 30. Και απέναντί τους έχουν το Big Three γεμάτο όρεξη και νιάτο. Lebron, Dwayne, Chris Bosh, μία ομάδα μόνοι τους και κυριολεκτικά αλλά και από άποψη κόστους.

Είναι φυσικό πολλοί όταν ρωτήσουν τον εαυτό τους για το δικό τους “Decision” όσον αφορά ποιόν θα υποστηρίξουν να απαντήσουν αμέσως τους Dallas. Λίγο ο δεν-πηδάω-εφημερίδα-όταν-σουτάρω-αλλά-βάζω-τρομερή-καμπύλη και εκνευριστικά εύστοχος DIrk, λίγο ο Πέτζα που θα όλοι θέλουμε να έρθει στην Θεσσαλονίκη με το δαχτυλίδι στο χέρι που θα κρατάει την Αλέκα Καμιλά και θα πίνει καφέ στον Λευκό τον πύργο, λίγο το love to hate  που βγάζουν όλοι οι Heat, αρκούν. Όμως από την άλλη έχουμε έναν Lebron που έχει κάνει στην post season εκπληκτικά πράγματα.

Αυτό το κτήνος που πετάει σαν φτερό, επισκίασε τον φετινό MVP, έβαλε κρίσιμα καλάθια, γύρισε μόνος του παιχνίδια και έδειξε ότι ήρθε στο Miami για να γιορτάσει όπως όταν τον παρουσίασαν στην αρχή της χρονιάς. Σαν να έχει δαχτυλίδι στο χέρι, μόνο που τώρα θα έχει και το δικό του. Το σίγουρο είναι ότι θα δούμε ωραίους Finals.

Υ.Γ.: Αυτοί οι τελικοί δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς του 2006. Μόνο 4 παίκτες είναι ίδιοι. Ο Dirk, o Jason Terry και οι δαχτυλιδάτοι Haslem και Wade.

@stakon

Unlucky Dirk...

Τα μεγάλα παιχνίδια είναι για τους μεγάλους παίκτες. Αυτό είναι το αξίωμα. Οι Spurs είναι ίσως η μοναδική ομάδα τα τελευταία χρόνια στο NBA που κατάφερε να πάρει δακτυλίδια χωρίς να έχει ένα superstar τύπου Kobe Bryant. Οι Mavs έχουν την ευτυχία να έχουν στις τάξεις τους έναν εκπληκτικό τύπο, τον Dirk Nowitzki  που στα playoff είναι καλύτερος από ποτέ και κατάφερε να οδηγήσει σχετικά εύκολα το Dallas στο τελικό αλλά δεν θα έχει μάλλον ευτυχή κατάληξη αυτή η εκπληκτική προσπάθεια.

Απέναντι του θα βρει όχι ένα αλλά τρεις superstar που μπορεί μέσα στη χρονιά να δυσκολεύτηκαν να βρούνε πατήματα, στα playoff όμως πήραν μπροστά. Έβγαλαν ήδη έξω με μειονέκτημα έδρας τους Bulls με το εντυπωσιακό 4-1 και πλέον έχουν τον πλεονέκτημα και κατά την προσωπική μου άποψη θα πάρουν και τη σειρά. Οι αντίπαλοι τους τα περιμένουν όλα από τον Dirk ενώ αυτοί έχουν την πολυτέλεια να βρούνε διαφορετικό πρωταγωνιστή σε κάθε ματς.

Ο Nowitzki είναι άτυχος γιατί το δακτυλίδι αυτό το δικαιούται πολύ περισσότερο από τον James και τον Bosh (ο Wade έχει ήδη) και δυστυχώς μάλλον θα κλείσει την μεγάλη του καριέρα χωρίς ένα τίτλο. Προσωπικά θα ήθελα να το πάρει όσο τίποτα αλλά δυστυχώς έπεσε στη περίπτωση.
 
@ggusername

Μια ιστορία που την γράφουν νικητές... Και ηττημένοι. 

'Η ώρα των τελικών του 2011 έφτασε επιβεβαιώνοντας τις Κασσάνδρες που απ την αρχή της χρονιάς ήθελαν την συμμαχία των Big Three στο τελικό. Μια συμμαχία που αναστάτωσε το NBA όσο καμία άλλη, ακολουθώντας τον δρόμο της πεπατημένης, μετά την επιτυχημένη τριάδα των Garnett, Pierce, Allen στους Celtics. Οι Heat έφτιαξαν ένα σύνολοι που λατρεύεις να μισείς, με πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς, βασικό χαρακτηριστικό των ομάδων που μένουν στην ιστορία.

Μια ιστορία στην οποία ελπίζουν να γραφτούν με χρυσά γράμματα οι Dallas Mavericks μετά την λήξη των τελικών. Μια ιστορία που δεν χωράει αναβολές καθώς είναι σχεδόν βέβαιο πως το δίδυμο Kidd-Nowitzki δεν θα έχει τέτοια ευκαιρία ξανά. Η αποφασιστικότητά τους φάνηκε στο ''σκούπισμα'' των πρωταθλητών Lakers που έμελλε να είναι και το άδοξο φινάλε στην καριέρα του πολυνίκη Phil Jackson.

Στο τέλος  πολλά θα γραφτούν για μια ανερχόμενη δυναστεία στο Miami ή για την δικαίωση των κόπων του Dallas.

Υπήρξαν αστέρες που δεν κατάφεραν να κερδίσουν πρωτάθλημα στο NBA, όπως ο Stockton και ο Malone, δύο παίκτες που σε αξία θυμίζουν πολύ το δίδυμο των Ντάλας. Στο μπάσκετ κανείς δεν χαρίζει δαχτυλίδια και η αξία του νικημένου δίνει δόξα στο νικητή. Έτσι δεν είναι Mike..?''

@tsesmelios

Miami vs Dallas , LeBron vs Dirk,

Και οι δύο έχουν κατακτήσει τα πάντα σε ατομικό επίπεδο αλλά τους λείπει το δακτυλίδι του πρωταθλητή.Θα μπορέσει το Dallas να κερδίσει Μiami των αστέρων? Φαντάζει δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.Τελικοί με άρωμα Ελλάδας αφού ο δικό μας Πέτζα είναι εκεί και εμείς είμαστε μαζί του...

@Mit_Saras

Κιούμπαν θεέ πάρε την ΠΑΕ.

Τα πιο ωραία ξενύχτια ξεκινάνε αυτή την εβδομάδα κι ας μην έχει Boston Celtics το μενού (γιατί επιμένουν να παίζουν με Playmaker που δεν απειλεί ούτε από τα 3 μέτρα με σουτ). Ο Ντιρκ λογικά έχει την τελευταία του ευκαιρία να πάρει δαχτυλίδι , όπως κι ο Πέτζα με τον Κιντ, κι οι τρεις τους είναι "καλά παιδιά" και πιο κοντά στο Ευρωπαϊκό παιχνίδι οπότε τους προτιμάμε.  Από την άλλη Lebron και Wade μπορεί να ξυπνήσουν και να βάλουν από μια 30άρα χωρίς να προλάβουν καν να ζεσταθούν (σαν να παίζεις nba live με cheat στην καλή τους μέρα).

Μπασκετικά περιμένω να δούμε περισσότερο τακτική από τους Mavericks και μετά isolation για να παίξει ο Ντιρκ. Ενώ οι Heat σίγουρα θα βγάλουν πολύ τρέξιμο και physical game με τα κορμιά που έχουν. Επειδή πιστεύω πως στο μπάσκετ όλα ξεκινάνε και τελειώνουν από τον άσσο εύχομαι ο Κιντ να αντέξει το ρυθμό των Miami ώστε να δούμε επιτέλους πως θα πανηγυρίσει ο πιο "cool" ιδιοκτήτης (Μαρκ Κιούμπαν) ομάδας το πρώτο του δαχτυλίδι.

Μόνο ένας παλαβός θα το έλεγε



Ο Peja Stojakovic γράφει στο προσωπικό του blog στην ελληνική έκδοση του ΝΒΑ για τη σεζόν που πέρασε από χίλια κύματα και τελικά τον έφερε στους τελικούς του πρωταθλήματος.

Αν κάποιος μου έλεγε τον περασμένο Οκτώβριο, όταν ξεκινούσα το training camp με τους Hornets, ότι στις 31 Μαΐου θα έπαιζα για πρώτη φορά στην καριέρα μου σε τελικούς του ΝΒΑ με τη φανέλα των Mavericks, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τον αποκαλούσα παλαβό.

Η σεζόν αυτή πέρασε από χίλια κύματα. Εγιναν τόσα πολλά. Η ανταλλαγή μου από τους Hornets στους Raptors και από εκεί η εξαγορά του συμβολαίου μου και η συμφωνία με τους Mavericks. Ολα αυτά μοιάζουν τώρα τόσο μακρινά. Αποκλείσαμε στους τελικούς της Δύσης τους Thunder και πλέον είμαστε εδώ στο Μαϊάμι όπου την Τρίτη (31/5) μπαίνουμε στις μάχες των τελικών του ΝΒΑ με αντίπαλο τους Heat.

Για την πρόκρισή μας στους τελικούς του ΝΒΑ δεν πανηγυρίσαμε για περισσότερο από ένα πεντάλεπτο. Δεν θα είχε άλλωστε νόημα κάτι τέτοιο, αφού εμείς στοχεύουμε να πανηγυρίσουμε την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτό το γκρουπ ανθρώπων εδώ στην ομάδα μου είναι πολύ ξεχωριστό και προσγειωμένο. Από το ξεκίνημα των φετινών playoffs μέχρι και τώρα η ατμόσφαιρα παραμένει ίδια. Υπάρχει ισορροπία μετά τις νίκες και μετά τις ήττες.

Ο βαθμός αυτοπεποίθησης στο υψηλότερο σημείο του, όπως και ο σεβασμός για τον κάθε αντίπαλο μέχρι τώρα. Κοιτάμε τη δουλειά μας και τίποτε άλλο. Είμαστε ενωμένοι, συνειδητοποιημένοι για τους ρόλους μας και προσηλωμένοι στο αγωνιστικό πλάνο. Βοηθάει σε αυτό το ότι όλοι μας είμαστε έμπειροι κι έχουμε κολλήσει πολλά ένσημα στο ΝΒΑ. Εχουμε νιώσει πολλές πίκρες και απογοητεύσεις  ο καθένας μας ξεχωριστά  σε αυτήν την πορεία μας στο ΝΒΑ.

Ολες αυτές οι κακές στιγμές μας δίδαξαν πολλά. Το συναίσθημα του να νιώθεις την πικρή γεύση στο στόμα σου και να μην μπορείς να κοιμηθείς για πολλά βράδια επειδή σκέφτεσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά για να είσαι εσύ ο νικητής στη σειρά.

Ηρθαμε από την Κυριακή στο Μαϊάμι, καθώς το μεσημέρι της Δευτέρας έπρεπε να ήμασταν στη διάθεση των εκπροσώπων των ΜΜΕ. Δουλέψαμε πολύ καλά όλες αυτές τις μέρες και το προπονητικό τιμ μας ανέλυσε πλήρως τους αντιπάλους μας.

Η φιλοσοφία μας δεν αλλάζει καθόλου σε σχέση με τις προηγούμενες σειρές. Παίζουμε ομαδικά στην άμυνα και κυκλοφορούμε την μπάλα στην επίθεση. Οποιος έχει ζεστό χέρι, απλά τον τροφοδοτούμε και προσπαθούμε να τον βρούμε στα αγαπημένα του σημεία στο παρκέ. Αυτά μας έφεραν μέχρι τους τελικούς του ΝΒΑ και με αυτά θα πορευτούμε μέχρι τέλους.

Τέλος ο Γιασικεβίτσιους από Φενέρμπαχτσε

Με βάση δημοσίευμα του Λιθουανικού Τύπου, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους θα αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν από την "Φενέρ".


Ο 35χρονος "Σάρας"  προσέφερε φέτος τις υπηρεσίες του στους πρωταθλητές Τουρκίας, τόσο στην Ευρωλίγκα όσο και στο Τουρκικό πρωτάθλημα.

Στο Τουρκικό πρωτάθλημα μάλιστα είχε σημαντική συμβολή στην πρόκριση της Φενέρμπαχτσε στα τελικά της Τουρκικής Λίγκας (3-0 επικράτησε της Εφές Πίλσεν και περιμένει τον νικητή του άλλου ημιτελικού ανάμεσα σε Γαλατάσαραϊ και Μπάνβιντ).

Ο Γιασικεβίτσιους φέτος είχε καλά στατιστικά στην Τουρκική Λίγκα με μ.ο. 8.8 πόντους, 3 ασίστ και 1.1 ριμπάουντ ανά αγώνα.

Θέλει Φρίλαντ η Μπαρτσελόνα

Στο στόχαστρο της Μπαρτσελόνα βρίσκεται ο Τζόελ Φρίλαντ ο οποίος έχει τρία χρόνια συμβόλαιο με την Μάλαγα αλλά οι Καταλανοί θα κάνουν λίγη υπομονή μέχρι να ολοκληρωθούν τα πλέι οφ


Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Μάλαγα για την απόκτηση του Τζόελ Φρίλαντ από την πρώτη αναβάλλονται μέχρι το τέλος των φετινών πλέι οφ.

Πάντως, η Μπαρτσελόνα ενδιαφέρεται πολύ για την περίπτωση του παίκτη παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος έχει ακόμα τρία χρόνια συμβόλαιο και θα κληθεί να πληρώσει το ποσό του 1,5 εκ. ευρώ ως μπάι άουτ.

Ούτως ή άλλως, η Μπαρτσελόνα δεν υπολογίζει για την επόμενη σεζόν έναν εκ των Φραν Βάσκεθ και Μπονιφέις Εντόνγκ.

Να υπενθυμίσουμε ότι την περασμένη σεζόν ο Φρίλαντ επιλέχθηκε από τους Πόρτλαντ Μπλέιζερς στο νούμερο 30 του ντραφτ, ενώ το 2009 μετακόμισε από την Γκραν Κανάρια στη Μάλαγα.

Τη φετινή σεζόν ήταν πρώτος της Μάλαγα με 13,3 πόντους και 6,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ενώ στη γενική κατάταξη των 10 καλύτερων της ισπανικής λίγκας ήταν 8ος και 9ος αντίστοιχα.


Πρόστιμο στον Τεόντοσιτς

Τα χειρότερα γλίτωσε ο Μίλος Τεόντοσιτς ο οποίος τιμωρήθηκε με πρόστιμο ύψους 6.600 ευρώ για το μπουκάλι που πέταξε στον δεύτερο τελικό με τον Παναθηναϊκό. Θα παίξει κανονικά την Τετάρτη. Πρόστιμο 10.000 ευρώ στον Παναθηναϊκό


Ο άσος του Ολυμπιακού ο οποίος απολογήθηκε με υπόμνημα στον Αθλητικό Δικαστή του ΕΣΑΚΕ και τιμωρήθηκε με πρόστιμο για την ενέργειά του αυτή, γλιτώνοντας το ενδεχόμενο τιμωρίας με απουσία από κάποιον από τους επόμενους τελικούς.

Συνεπώς, θα αγωνιστεί κανονικά στο παιχνίδι του ΣΕΦ την ερχόμενη Τετάρτη (1/6) με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, στο πλαίσιο του τρίτου μεγάλου παιχνιδιού των πλέι οφ.

Το πρόστιμο θα του επιβληθεί καθώς θεωρήθηκε υβριστική συμπεριφορά για το άθλημα της καλαθοσφαίρισης από τον δικαστή του ΕΣΑΚΕ.

Μετά τον Τεόντοσιτς, ήταν η σειρά του Παναθηναϊκού να απολογηθεί για τις κροτίδες και τα αντικείμενα που έπεσαν στο παρκέ κατά τη διάρκεια του αγώνα της περασμένης Κυριακής.

Η απόφαση για τον Τεόντοσιτς: "Ο Αθλητικός Δικαστής επιβάλλει στον Milos Teodosic καλαθοσφαιριστή της ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π. ΚΑΕ για  ρίψη μπουκαλιού ισοτονικού ποτού προς τους φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας, χωρίς να προκληθεί τραυματισμός, πρόστιμο 6.600,00€, κατά τον αγώνα Πρωταθλήματος με τoν ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ της 29-5-2011".

Για τα όσα πέταξαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού στο κλειστό του ΟΑΚΑ επιβλήθηκε στην ΚΑΕ Παναθηναϊκός πρόστιμο 10.000 ευρώ συνολικά.

Αναλυτικά, η απόφαση: "α) για κάθε έγγραφη προειδοποίηση για υβριστικά συνθήματα εκτεταμένης έντασης με αποδέκτες φυσικά πρόσωπα, επίπληξη και πρόστιμο 1.400,00€ ήτοι συνολικά δύο επιπλήξεις και πρόστιμο 2.800,00€ και
β) για ρίψη κροτίδων ήχου περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου και για χρήση καπνογόνων στις κερκίδες, πρόστιμο 2.200,00€ και
γ) για ρίψη εντός του αγωνιστικού χώρου μίας πέτρας, μιας μπαταρία και ενός κινητού τηλεφώνου από τα οποία δεν προκλήθηκε τραυματισμός, πρόστιμο 5.000,00€, κατά τον αγώνα Πρωταθλήματος με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ της 29-5-2011".

 Πηγή : http://www.sport24.gr/Basket/ElladaBasket/A1Basket/telikoi-playoffs-2011/prostimo_ston_teontosits.1092396.html

Ύμνοι Ισπανών για Βασιλειάδη

Ο Κώστας Βασιλειάδης εντυπωσιάζει με τις εμφανίσεις του με την Μπιλμπάο στα πλέι οφ του ισπανικού πρωταθλήματος και η επίσημη ιστοσελίδα της ACB του έκανε αφιέρωμα (video)

Το βίντεο μάλιστα προς τιμήν του Έλληνα άσου της Μπιλμπάο τιτλοφορείται "Ένας ζεστός άνθρωπος που τον λένε Κώστα".

"Οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν την περίοδο των πλέι οφ, οι μπάλες καίνε και η ατμόσφαιρα των κλειστών γηπέδων γίνεται αποπνικτική

Σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζεται η φιγούρα του Έλληνα Κώστα Βασιλειάδη για να δώσει λύσεις σε κάποιες καταστάσεις που εμφανίζονται μπροστά",αναφέρεται στην εισαγωγή του βίντεο για τον Έλληνα άσο της Μπιλμπάο.

Σε ένα βίντεο που έχει κανείς την ευκαιρία να δει ωραίες προσπάθειες του Βασιλειάδη, συνομιλίες του με τον Φώτη Κατσικάρη και όμορφα καλάθια.


Ψεύτικο διαβατήριο ο Τόμας!

Σύμφωνα με σλοβενικά ΜΜΕ το διαβατήριο του πολυτιμότερου παίκτη του φετινού ιταλικού πρωταθλήματος, Ομάρ Τόμας είναι πλαστό


Ο παίκτης που συγκέντρωσε φέτος με τις εμφανίσεις του πάνω του τα φλας της δημοσιότητας, επανέρχεται στο προσκήνιο καθώς σύμφωνα με την σλοβένικη ιστοσελίδα zurnal24.si το διαβατήριο του δεν είναι αληθινό.

Ο Υπουργός Εσωτερικών της Σλοβενίας ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχουν πολίτες με αυτό το όνομα και πλέον θα διενεργηθεί έρευνα από την ομοσπονδία.

Εφόσον αποδειχθεί ότι το σλοβένικο διαβατήριο του Τόμας με το οποίο αγωνίζεται ως κοινοτικός στην Ευρώπη, είναι ψεύτικο θα υποχρεωθεί από τη νέα σεζόν να αγωνίζεται ως Αμερικανός κάτι που σίγουρα θα του "κλείσει" ορισμένες πόρτες.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Μπινελίκια, πίτσες και "σπιρούνια"



Ο Νίκος Παπαϊωάνου ξετυλίγει το κουβάρι με τις αναμνήσεις του από τους τελικούς του ΝΒΑ και τις μοιράζεται με τον κόσμο.

1996 Τα μπινελίκια του Jordan στον Kukoc

Ηταν καλοκαίρι του 1996, σχεδόν έναν μήνα μετά την πρώτη μου (διά ζώσης) βουτιά στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ όταν ξαναμάζεψα τα μπογαλάκια μου για να (ματα)ταξιδέψω στο Σικάγο. Ετσι ώστε να παρακολουθήσω την παρθενική μου σειρά τελικών ανάμεσα στους Bulls και τους Sonics. Ή καλύτερα την ολοκλήρωση της ιστορικότερης και σπουδαιότερης διαδρομής ομάδας στην ιστορία του ΝΒΑ.

Οι Bulls της περιόδου 1995- 96, αφού παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους στην κανονική περίοδο του ΝΒΑ κι έγιναν η πρώτη (και μοναδική μέχρι σήμερα) ομάδα που έσπασε το φράγμα των 70 νικών (72- 10 το ρεκόρ της regular season), επέβαλαν την κυριαρχία τους στα playoffs, επιστρέφοντας στους τελικούς του ΝΒΑ, μετά από τρία χρόνια.

Το τρομερό τρίο των Michael Jordan, Scottie Pippen και Dennis Rodman βρήκε απέναντί του, τους Seattle Supersonics, του υπεραθλητή Shawn Kemp και του δαιμόνιου πλέι μέικερ, Gary Payton. Το Σικάγο ζούσε και ανέπνεε για τους τελικούς του ΝΒΑ. Σε οποιαδήποτε γωνία της πόλης κι αν ήσουν, μπορούσες να καταλάβεις ότι οι Bulls είχαν επιστρέψει και πάλι στους τελικούς. Οι… συνδετικοί μου κρίκοι με την ομάδα του Σικάγο, ο Κροάτης σκάουτερ τους, Ivica Dukan και ο συμπατριώτης του φόργουορντ Toni Kukoc με είχαν προειδοποιήσει. Ο Kukoc, μου είπε μια μέρα πριν ξεκινήσουν οι τελικοί: “Φίλε νόμιζα ότι με τη Γιουγκοπλάστικα είχαμε κυριεύσει τον κόσμο όλο, όταν έβλεπα πως μας αντιμετώπιζαν όλοι, μετά τις επιτυχίες μας. Ομως εδώ με τους Bulls είναι σα να έφτασα στο φεγγάρι”.

Εχοντας λάβει το βραβείο του καλύτερου 6ου παίκτη, για τη σεζόν, ο Kukoc διεκδικούσε το πρώτο δαχτυλίδι της καριέρας του. Στον πρώτο ματς της σειράς των τελικών, στο United Center, o Kukoc πέτυχε 9 μαζεμένους πόντους στο ξεκίνημα της τελευταίας περιόδου και ουσιαστικά καθάρισε το ματς. Κάτι ανάλογο έκανε και στο 2ο ματς, αφού όμως πρώτα άκουσε τον εξάψαλμο από τον Michael Jordan. Οι Sonics έδειχναν αποφασισμένοι για το break. Είχαν μειώσει σε 66- 64, προς τα τέλη της 3ης περιόδου. Ο Jordan έπιασε τον Kukoc από τη φανέλα και του είπε: “Αν φοβάσαι βάλε τον πισινό σου στον πάγκο και μην παίζεις. Αν δεν φοβάσαι σούταρε την γα…η μπάλα. Μην μου έρχεσαι στο γήπεδο για να πασάρεις. Να παίξεις και να είσαι επιθετικός”.

Ο Kukoc ανταποκρίθηκε στην κατσάδα με δύο κολλητά τρίποντα. Ακολούθησε κλέψιμο του Scottie Pippen και κάρφωμα στον αιφνιδιασμό. Το σερί 10- 1 τελείωσε με κάρφωμα του Kukoc. Οι Bulls πήραν και το 3ο ματς στο Seattle, ενώ έκλεισαν τη σειρά με 4-2 την μέρα της γιορτής του πατέρα, στο United Center. Με τον Michael Jordan να πέφτει στην μοκέτα των αποδυτηρίων των Bulls και να κλαίει γοερά. Για την κατάκτηση του πρώτου τίτλου του, μετά την επιστροφή του στην ενεργό δράση αλλά και για το ότι δεν είχε δίπλα του τον πατέρα του, James Jordan, που είχε δολοφονηθεί σχεδόν τρία χρόνια νωρίτερα.


1997 Η μπαγιάτικη πίτσα που πείραξε τον Air

Η συμμετοχή των Utah Jazz στους τελικούς του ΝΒΑ, όπου αναμετρήθηκαν με τους Bulls, ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας υπέροχης σεζόν για τους Μορμόνους. Ο Karl Malone ανακηρύχθηκε σε MVP της κανονικής περιόδου, νικώντας στο νήμα τον Michael Jordan. Ο Air του το κρατούσε μανιάτικο και περίμενε πως και πως το ξεκίνημα των τελικών για ν’ αποδείξει ποιος είναι το αφεντικό στο ΝΒΑ.

Η σειρά, όπως και το 1996 ξεκίνησε από το Σικάγο. Ολοι όσοι μεγαλώσαμε με τον Jordan θυμόμαστε τα νικητήρια καλάθια του. Τα παρακολουθούσα από την τηλεόραση. Με το καλημέρα των τελικών έμελε να δω το πρώτο “ζωντανό” buzzer beater του Θεού του μπάσκετ. Κι όχι μόνος μου, αλλά έχοντας δίπλα μου τον Λευτέρη Σούμποτιτς, που είχε έρθει στο Σικάγο για να δει τον καλό του φίλο Ivica Dukan.

Η Utah είχε τον έλεγχο του αγώνα. Με το σκορ ισόπαλο 82-82, ο Karl Malone πήγε στη γραμμη για να εκτελέσει δύο βολές. Από δίπλα πέρασε ο Pippen και του ψιθύρισε: “Ο ταχυδρόμος δεν κάνει παραδόσεις την Κυριακή”. Οντως ο Μalone δεν … δούλεψε την Κυριακή, αφού αστόχησε και στις δύο βολές.

Οι Bulls πήραν το ριμπάουντ και δεν κάλεσαν τάιμ άουτ. Η μπάλα πήγε στα χέρια του Jordan. Αρχισε να ντριμπλάρει και μόλις πήγε λίγο αριστερά από το high post, παρά την πίεση του Bryon Russell, σηκώθηκε και το μπουμπούνισε! Ο πανηγυρισμός μου, σα να μπήκε γκολ, παρέπεμπε σε … χούλιγκαν και όχι σε δημοσιογράφο. Αλλά ήταν μαγική στιγμή, γιατί την είδα από τη 10η σειρά του United Center, ακριβώς στην ευθεία όπου σημειώθηκε το buzzer beater.

To απόλυτο όμως δεν το είχα δει ακόμη. Αυτό ήταν το φοβερό με τον Michael Jordan. Κάθε φορά που νόμιζες ότι έκανε κάτι μεγάλο, έβρισκε τον τρόπο να κάνει κάτι σπουδαιότερο. Αυτό ήρθε στο 5ο ματς της σειράς των τελικών, στο Delta Center, στο Salt Lake City.

Περίπου ένα τετράωρο πριν το τζάμπολ, συναντώ στους διαδρόμους των αποδυτηρίων του γηπέδου, τον προσωπικό γυμναστή του Jordan, τον Tim Grover. Γνωρίστηκα με τον τελευταίο στην Αθήνα, όταν η Nike είχε φέρει στη χώρα μας τον Juwan Howard, ένα χρόνο νωρίτερα. Πριν από τα ματς, όποτε διασταυρωνονταν τα μονοπάτια μας τον ρωτούσα: “Πες μου πόσους, 30 ή πάνω από 40;”. Για τους πόντους που θα έβαζε ο Jordan. Αυτή τη φορά η απάντησή του μ’ εξέπληξε: “Φίλε δεν τον βλέπω να παίζει απόψε. Είναι στο ξενοδοχείο και κάνει εμετούς”.

Μετά από μία ώρα, το πρώτο θέμα στο δελτίο ειδήσεων στο NBC ήταν το ενδεχόμενο απουσίας του Jordan. Το τι ακριβώς είχε πάθει παραμένει αδιευκρίνιστο μέχρι σήμερα. Αλλοι έκαναν λόγω για ίωση και άλλοι για δηλητηρίαση από μπαγιάτικη πίτσα που έφαγε στο ξενοδοχείο.

Ο Jordan με υψηλό πυρετό,  δεν κοιμήθηκε καθόλου και μόλις έφτασε στο γήπεδο ήταν αντιληπτό το πόσο καταβεβλημένος ήταν. Σε κάθε τάιμ άουτ τον περίμεναν κομπρέσες, ενώ οι Jazz εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία του, ξέφυγαν ακόμα και με 16 πόντους. Οι Pippen και Kukoc βοήθησαν τους Bulls να ροκανίσουν τη διαφορά. Ο Jordan, σαν άλλος Λάζαρος αναστήθηκε στην τελευταία περίοδο, όπου πέτυχε τους 15 από τους 38 του πόντους. Το φινάλε της επικής του εμφάνισης, ήρθε με τρίποντο στα 30’’, σπάζοντας την ισοπαλία και δίνοντας στους Bulls προβάδισμα στη σειρά με 3-2. Μόλις ακούστηκε η λήξη, ο Jordan ημιλιπόθυμος, έπεσε στην αγκαλιά του Pippen, ο οποίος τον οδήγησε μέχρι τ’ αποδυτήρια. Ο εξαντλημένος Jordan εκτός από τους 38 πόντους, στο παιχνίδι όπου έγινε γνωστό σαν Flu Game, είχε 7 ριμπάουντ, 5 ασίστ, 3 κλεψίματα και 1 τάπα!

 Το 5ο πρωτάθλημα των Bulls σφραγίστηκε στο επόμενο ματς στο United Center. Ο ήρωας της συνάντησης ήταν ο Steve Kerr και το καλάθι που σημείωσε 5’’ πριν την λήξη του αγώνα. Στα αποδυτήρια έγινε χαμός. Πριν καλά καλά καταλάβω τι είχε γίνει, άρχισα να πανηγυρίζω με τον Scottie Pippen, ο οποίος με τράβηξε στο φυσιοθεραπευτήριο των αποδυτηρίων. Εκεί ήταν η γυναίκα του, η Λάρσα, που τον περίμενε. Ο Pippen έκατσε πάνω σ’ έναν πάγκο,άναψε το πούρο του κι έβγαλε μία δυνατή κραυγή: “It feels good my man”! Κάναμε high five και φωτογραφηθήκαμε μαζί. Μετά κοίταξε τη γυναίκα του και της είπε: “Μήπως το καλοκαίρι πρέπει να πάμε στην Ελλάδα να το γιορτάσουμε;”. Πήρε καταφατική απάντηση και πραγματοποίησε την επιθυμία του, με δύο χρόνια καθυστέρηση, αφού ήρθε στη χώρα μας το καλοκαίρι του 1999.


1998 Ο τελευταίος χορός

Από το ξεκίνημα της σεζόν 1997-98 ήταν γνωστό ότι η δυναστεία των Bulls θα διαλυοταν το ακόλουθο καλοκαίρι. Η απόφαση του τζενεραλ μάναταζερ της ομάδας, Jerry Krause για την μη ανανέωση του συμβολαίου του Phil Jackson ήταν ειλημμένη. Οπως κι εκείνη των Jordan, Pippen και Rodman να μη συνεχίσουν, αν προπονητής δεν θα ήταν ο Zen Master. Ο Jordan είχε πει ότι θα σταματούσε, οι Pippen και Rodman ότι θα ήθελαν να συνεχίσουν αλλού την καριέρα τους. Ετσι η σεζόν 97- 98 ονομάστηκε The Last Dance, από τον Pippen, που μάλιστα έφτιαξε τέτοια μπλουζάκια και τα μοίρασε στους συμπαίκτες του.

Πριν ξεκινήσει η αγωνιστική περίοδος, οι Bulls επισκέφτηκαν το Παρίσι, για το McDonalds Championship, χωρίς τον τραυματία Pippen. Ο Afro Man έμεινε για αρκετές εβδομάδες εκτός. Μάλιστα παρέμεινε μακριά από τις υποχρεώσεις των Bulls ακόμα και μετά την αποθεραπεία του, για να εκφράσει έτσι τη δυσαρέσκειά του για την απόφαση της διοίκησης να διαλύσει την ομάδα.

Με την παρότρυνση του Jordan ο Pippen επέστρεψε στην ομάδα , μόνο που εκείνη τη σεζόν το πλεονέκτημα της έδρας στους τελικούς ανήκε στους Jazz. Ο Pippen αντιμετώπιζε προβλήματα με την μέση του και οι Bulls παραλίγο να μείνουν εκτός τελικών από τους σκληροτράχηλους Pacers του Reggie Miller. Χρειάστηκαν 7 αγώνες για να τους βγάλουν από την μέση με τον Jordan να δηλώνει αμέσως μετά την πρόκρισή τους στους τελικούς του ΝΒΑ για την 6η τους συμμετοχή σε αυτούς: “Μπορεί να λένε όλοι ότι είμαστε κουρασμένοι, αλλά η καρδιά μας δεν είναι καθόλου κουρασμένη.

Η Γιούτα  ή οποιοσδήποτε, για να πάρουν το πρωτάθλημα, θα πρέπει να μας νικήσουν μέσα στο Σικάγο”. Στο μεταξύ, εγώ λίγες ώρες μετά την πρόκριση των Bulls στους τελικούς, πήρα το πρώτο αεροπλάνο από το Ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού, με πρώτο προορισμό αυτή τη φορά, όχι το Σικάγο, όπως τα δύο προηγούμενα χρόνια, αλλά το Σολτ Λέικ Σίτι. Οι Jazz με το πλεονέκτημα της έδρας δικό τους ένιωθαν σίγουροι, αλλά στο 2ο ματς, οι Bulls έκαναν το break. Σίγουροι για τους εαυτούς τους επέστρεψαν στο Σικάγο. Με 3 νίκες στα ισάριθμα ματς στο United Center, θα κατακτούσαν το πρωτάθλημα για 3η συνεχόμενη χρονιά και 6η σε 8 χρόνια!

 Το 3ο ματς, στο Σικάγο το παρακολούθησα μαζί με τον Δημήτρη Παπανικολάου, ο οποίος τότε είχε έρθει στην Πόλη των Ανέμων για να συμμετάσχει στο pre draft camp του ΝΒΑ. Μάλιστα πριν το ματς, ένα τηλεοπτικό συνεργείο του ΝΒΑ Εntertaiment, του ζήτησε να μιλήσει για τον Jordan, αλλά στα Ελληνικά. Η ατάκα του Δημήτρη υπάρχει σε ένα από τα αφιερωματικά DVD για την τελευταία σεζόν των Bulls! Στο πρώτο του ματς ΝΒΑ αποδείχθηκε γουρλής για τους Bulls, αφού τους είδε να συντρίβουν τους Jazz με 96-54. Μετά από εκείνο θρίαμβο και την επόμενη νίκη με 86-82 το Σικάγο είχε προβάδισμα με 3-1.

Οι Bulls στο επόμενο ματς πάλι στο United Center είχαν την ευκαιρία να κλείσουν τη σειρά και να πανηγυρίσουν το πρωτάθλημα. Τις δύο μέρες που ακολούθησαν μέχρι τον 5ο τελικό, όλοι οι παίκτες του Σικάγο, με πρώτο τον Jordan, γύρισαν διαφημιστικά σποτ, με τα οποία έκαναν παρακλήσεις για πανηγυρισμούς δίχως βία. Τα ψυγεία των Bulls γέμισαν με δεκάδες μπουκάλια σαμπάνιας. Ολα ήταν έτοιμα για τη στέψη. Ομως οι 39 πόντοι του Karl Malone, χάλασαν τη γιορτή. Η Γιούτα έκλεψε τη νίκη με 83-81 κι επανέκτησε το πλεονέκτημα της έδρας. Ετσι ενώ είχα κανονίσει την επομένη του αγώνα να γυρίσω στην Αθήνα, βρέθηκα ξαφνικά πάλι στο Σολτ Λέικ Σίτι, την πιο βαρετή πόλη της Αμερικής!

Οι Bulls ουδέποτε χρειάστηκαν 7ο ματς στις προηγούμενες 5 παρουσίες τους σε τελικούς του ΝΒΑ, για να στεφθούν πρωταθλητές. Ομως στο Delta Center, όπου ο εκκωφαντικός  θόρυβος ανάγκαζε τον Phil Jackson να φορά ωτασπίδες, τίποτε δεν πήγαινε καλά για τους Bulls. Ο Pippen δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει λόγω πόνων στην μέση και ο Jordan ήταν πιο μόνος από ποτέ.

H Γιούτα προηγηθηκε με 86- 83, 41.9’’ πριν την λήξη του αγώνα. Είχε την ισοφάριση της σειράς στο τσεπάκι της. Ομως τότε ήρθε η ώρα να την κλέψει ο Jordan. Με γρήγορο λέι άπ, μείωσε στον πόντο. Ο Stockton, όπως τόσες χιλιάδες φορές,προσπάθησε να βρει τον Malone στην επόμενη επίθεση. O ταχυδρόμος είχε στην πλάτη του τον Dennis Rodman. Εκείνη τη στιγμή ο Jordan ήρθε από πίσω και του έκλεψε την μπάλα. Δεν κάλεσε τάιμ άουτ, για να σχεδιαστεί play. Απαντες στο Delta Center είναι στο πόδι. Ο Jordan κατέβασε την μπάλα με τη σιγουριά του πρωταθλητή και την ευκαιρία να δώσει χολυγουντιανό τέλος στην ανεπανάληπτη καριέρα του. Μπροστά του ήταν το… περυσινό του θύμα, ο Bryon Russell. Ο Air με μία σταυρωτή ντρίμπλα κι ένα… χάδι στον γλουτό του Russell, έμεινε μόνος του στην κορυφή. Σηκώθηκε και μ’ ένα υποδειγματικό τζαμπ σουτ έγραψε το 87-86, 5.2’’ ρπιν την λήξη του αγώνα.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ή μιλάω ή γράφη για τη φάση αυτή, είναι σα να τη βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά μου. Η βουβαμάρα στο Delta Center ήταν απερίγραπτη, κατά τη διάρκεια του τάιμ άουτ που κάλεσε ο Jerry Sloan. Ο Stockton με τρίποντο επιχείρησε να πάρει το ματς, αλλά η μπάλα βρήκε σίδερο. Ο Jordan πήδηξε ψηλά για να πανηγυρίσει. Σχημάτισε το 6 με τις δύο παλάμες του και μετά έπεσε στην αγκαλιά του Jackson. Ηταν ένα επικό τέλος στην καριέρα του Jordan με τους Bulls.

Oλοι οι παίκτες των Bulls πανηγύριζαν σαν μικρά παιδιά. Σαν αυτός να ήταν ο πρώτος τους τίτλος. Αυτή η υπέροχη ομάδα, οι Beatles του μπάσκετ, διαλύθηκε εκείνο το καλοκαίρι, εν μέσω του λόκ άουτ. Τον Ιανουάριο του 1999, ο Jordan ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Ο Pippen πήγε στους Rockets. O Rodman στους Lakers. Ο Jackson έμεινε εκτός προπονητικής για ένα χρόνο κι έκτοτε οι Bulls δεν ξανάπαιξαν σε τελικούς ΝΒΑ. Η μαγική τριετία των Bulls είχε λάβει τέλος. Την επομένη αν και είχα προγραμματίσει να γυρίσω στην Αθήνα, δεν άντεξα στον πειρασμό. Ακύρωσα το εισιτήριο και πήγα στο Σικάγο. Για την παρέλαση του τίτλου στο Grant Park και το τυπικό τέλος εποχής για την πιο κυρίαρχη ομάδα στην ιστορία του ΝΒΑ. Για τον τελευταίο χορό…


1999 Η επέλαση των σπιρουνιών

Προσπαθώ να θυμηθώ τι μ’ έπιασε και είπα ΟΚ στο Active by Nitro εκείνη την άνοιξη για να ταξιδέψω στην Αμερική για τους τελικούς του ΝΒΑ. Μάλλον θα πρέπει να ήταν το δέλεαρ της δεκαήμερης παραμονής της Νέας Υόρκης, αφού οι Knicks, σ’ εκείνους τους τελικούς του ΝΒΑ με τους Spurs δεν είχαν πλεονέκτημα έδρας. Οπότε βάσει του τρόπου διεξαγωγής των τελικών τα δύο πρώτα ματς θα διεξαγοταν στο Σαν Αντόνιο και τα επόμενα τρία στο Madison Square Garden.

Το ΝΒΑ μετά την περιπέτεια του λοκ άουτ, τη διάλυση των Bulls και την αποχώρηση του Michael Jordan, προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του. Εκείνη η regular season ήταν… κουτσουρεμένη, αφού κάθε ομάδα έδωσε 50 αγώνες και όχι 32. Οι Spurs διέθεταν τους περίφημους Twin Towers, Tim Duncan και David Robinson. Βεβαίως τότε και η πόλη της Νέα Υόρκη καμάρωνε για τους δικούς της δίδυμους πύργους, αλλά και για τους Knicks, που ξαναέπαιζαν σε τελικούς του ΝΒΑ μετά από 26 ολόκληρα χρόνια.

Οι Knicks ήταν η πιο… κακιά ομάδα του ΝΒΑ εκείνης της εποχής, με τους πάντοτε … μουτρωμένους Patrick Ewing, Latrell Sprewell, Marcus Camby και Larry Johnson στη σύνθεση τους. Παρά το ότι μπήκαν με το ζόρι στα playoffs, ως 8οι, κατάφεραν αποκλείοντας τους Heat, Hawks και Pacers, να γίνουν η μοναδική ομάδα στην ιστορία του ΝΒΑ που ξεκίνησε 8η  στα playoffs κι έφτασε μέχρι τους τελικούς. 

Πρώτος σταθμός ήταν το Σαν Αντόνιο και το ιστορικό Alamodome. Ηξερα ότι οι Spurs χρησιμοποιούσαν το 1/3 ενός γηπέδου του football για έδρα τους, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ πως πίσω από τις μπλε κουρτίνες, πίσω από τις εξέδρες ήταν παρκαρισμένες μια ντουζίνα νταλίκες. Σε αυτές φορτώθηκε ένα ολόκληρο γήπεδο μετά το τέλος των δύο πρώτων αγώνων, επειδή έπρεπε να χρησιμοποιηθεί όλο το γήπεδο (σ.σ χωρητικότητας 65.000 θέσεων) για μία συναυλία!

Φυσικά μετά από τρεις σερί τελικούς με τους Bulls του Jordan και του Pippen, οι τελικοί ανάμεσα στους Spurs και τους Knicks, ήταν σαν ανάλατη σούπα. Οι μόνες έντονες αναμνήσεις ήταν το νικητήριο καλάθι του Avery Johnson, μέσα στο Madison Square Garden όπου έκανε το τελικό 4-1 και χάρισε στους Spurs τον πρώτο τίτλο στην ιστορία τους. Μαζί και η παρουσία του Tim Duncan, στο δεύτερο χρόνο της καριέρας του στο ΝΒΑ, όπου δικαίως ψηφίστηκε MVP των τελικών, αλλά και το ότι ο Steve Kerr κατέκτησε το 4ο συνεχόμενο πρωτάθλημα της καριέρας του, μετά τα 3 σερί με τους Bulls.

Τα “σπηρούνια” έχτισαν μία μίνι δυναστεία πάνω στον Duncan, αφού κατέκτησαν άλλα τρία πρωταθλήματα. Οσο για τους Knicks; Δώδεκα χρόνια αργότερα ακόμα προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους για τους τελικούς του ΝΒΑ. Τουλάχιστον εγώ, χάρη στο ΝΒΑ GREECE, τον ξαναβρήκα. Από την Τρίτη θα σας γράφω από το Μαϊάμι, όπου ξεκινούν οι τελικοί του ΝΒΑ ανάμεσα στους Heat και τους Mavericks.